[ 24 ] شمس الشعرا ميرزا محمد على سروش سدهى اصفهانى شاعر قصيده سراى تواناى ايران در قرن سيزدهم هجرى است . قصايدش كه به پيروى از شاعران قصيده سراى قرن پنجم خاصّه فرّخى ساخته شده است در نهايت فخامت و استوارى و لطافت است . وى در بين شاعران دورهء بازگشت به استادى ممتاز مىباشد و سخنش يادآور سخن سرايان قرن پنجم و ششم هجرى است . آثارش علاوه بر ديوان اشعار عبارتند از : مثنويهاى « ساقى نامه » و « الهى نامه » و « زينة المدايح » كه مجموعه‌اى از مدايح خاندان رسالت است . سروش اثر منظوم ديگرى به نام « ارديبهشت نامه » دارد در بيان احوال پيغمبر اسلام ( ص ) كه در حقيقت حماسهء دينى است . ولادت شاعر در سال 1228 ه و وفاتش در سال 1285 ه در تهران اتفاق افتاد و در شهر مقدس قم مدفون شد . در مدح امام على بن موسى الرضا ( ع ) « 1 » دم بهار بياراست باغ چون طاووس * شدست شاخ مرصّع چو تاج كيكاووس به باغ و راغ پراكنده‌اند پندارى * همه خزاين قارون و گنج دقيانوس 1580945 خ 0 1 خ هوا ز ابر چو لشكر گهى پر از لشكر * خروش رعد در و چون خروش كردن كوس فتاده عكس گل نو شكفته اندر آب * چنان هر آينه در آينه است روى عروس نه باغ را بشناسى كنون ز پرّ تذرو * نه راغ را بشناسى كنون ز چشم خروس هزار دستان بر گل همى زند آواز * كه عاشقانرا وقت كنار آمد و بوس

--> ( 1 ) ديوان سروش اصفهانى ، به اهتمام محمد جعفر محجوب ، تهران ، انتشارات امير كبير ، 1340 ش .